Opoffering

en paar weken geleden las ik in het boek over Camille Claudel een opmerkelijk citaat, door haar vader Louis-Prosper Claudel gemaakt:

'Camille, je moet de anderen zeggen wat jou plezier doet. Opoffering kan je van iedereen vervreemden. De anderen moeten je ware verlangen kennen. Er bestaat niets ergers dan dat iemand zich voor je opoffert. [...]'

Het greep me aan, stemde me droef. Het bleef wekenlang door mijn hoofd malen. Ik projecteerde de woorden op mijzelf. Ik vond herkenning, maar vroeg me af of het waar was.

Gevoelsmatig offer ik mij al tien jaar op. Ik doe nog maar zelden wat ik echt wil, zet mijn verlangens opzij zonder ooit waardering te ontvangen.
Ik merk dat ik mijn 'lot' steeds moeilijker kan dragen, maar voel me een enorme zeur als ik er iets over loslaat. Het valt me te zwaar, ik heb een groot deel van mijzelf ingeleverd voor het moederschap; ik mis voornamelijk ontwikkeling, zelfontplooiing.
Maar die keren dat ik erover begin, thuis, bij vrienden of hier op mijn log, volgen goedbedoelde adviezen die echter niet blijken te werken in de praktijk.

Daarnaast wil ik er niet almaar over klagen. Het lucht immers niet op, ik voel me achteraf enkel miserabeler dan ooit.
Louis-Prosper Claudel zei ook:

'[...]Zo'n geschenk geef je niet. Aan een man. Het is een ondraaglijke vorm van chantage.'

Hij sprak deze woorden naar aanleiding van een ruzie met zijn vrouw, die hem had toegeschreeuwd dat zij zich al zoveel opofferde voor de kinderen.
Ik denk dat hij gelijk heeft, al vind ik niet dat ik dit aan een man 'geef', maar aan mijn kinderen.

Wat is het alternatief? Ik vraag het me zo vaak af, heb er al vele logs aan gewijd, maar vraag het opnieuw. Ik kan immers geen draaglijke oplossingen verzinnen.

Het knaagt aan me.

Comments

[Geplaatst door: Ruwina]

Ja, helaas is het maar al te waar dat waar je zelf voor kiest evenzogoed zwaar kan zijn. Soms.
En dat je eigenlijk niet eens meer precies zou wéten wat je dan echt wilt.
We know... (je hebt er niks aan maar toch).
Fijne dag, verder!

[Geplaatst door: Yukiko]

Ja Ruwina, dat is ook nog eens zo, soms weet ik inderdaad niet wat ik dan wél zou willen.
Gaan werken? Nee, ik weet uit ervaring dat daarin niet de oplossing ligt, niet voor mij althans.

Ik denk dat de enige oplossing is: makkelijker worden. En dat terwijl ik al zoveel makkelijker ben ten opzicht van een paar jaar terug. Makkelijker als in: minder verwachtingen hebben en minder perfectionistisch en veeleisend zijn. Dat is mij al redelijk gelukt, maar ik kan mijn persoonlijkheid niet verkrachten.

[Geplaatst door: Petravz]

Ik heb ook geen oplossing voor je alleen dat wat ik eerder zei. Wachten... Kinderen worden steeds zelfstandiger als ze ouder zijn. Ik kom nu (12 en 14) steeds meer aan mezelf toe. Ik geef toe dat het nog wel erg lang duurt...

[Geplaatst door: Yukiko]

Ik denk dat mijn probleem inderdaad ook nog eens het leeftijdsverschil is. Mijn oudste is ook bijna tien en ik heb er eentje van negen, ik had ze net alletwee naar school toen nummer drie en vier kwamen. Dus eigenlijk heb ik nauwelijks 'rust' gekend, en dan is tien jaar errug lang.

[Geplaatst door: Lilian]

Als ik jou was zou ik gewoon een huisje in de tuin zetten -net als Roald Dahl- waar je je terug kan trekken. De kids zullen eerst wel steeds aan de deur kloppen, maar als je ze lang genoeg hebt uitgescholden, blijven ze vast wel weg. ;)

[Geplaatst door: Yukiko]

@Lilian :D is goed, ik zal een rekening openenen waar mensen geld kunnen storten voor de bouw:

'Help Yukiko de komende tien jaar door'-fonds.

[Geplaatst door: Jenni]

Wat je zelf al zegt: Makkelijker worden. Dat is in mijn ogen de enige oplossing. Maar zoals zo vaak is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

En het eind is heel in de verte in zicht. (Een dooddoener, ik weet het)

[Geplaatst door: Yukiko]

Het probleem is, zou ik makkelijker worden: dan zou ik de kinderen minder aandacht geven wanneer ze daar beheofte aan hebben, en zou ik niet meer zo vaak opruimen.

Dat lijkt eenvoudig maar dan zou ik moeten leren om de kinderen te laten huilen (is dat te leren? Ik denk het niet, want ik geef de kinderen heus geen aandacht is ze gewoon flauw zitten te zeuren, wél bij ;echt verdriet).

Beter tegen rommel kunnen heb ik al zo vaak geprobeerd. Aan het eind van een week waarin ik meer rommel toelaat in huis en minder schoonmaak loop ik op mijn tandvlees van ellende. Ik kán er gewoonweg niet tegen, hoe vaak ik het ook probeer. Dus volgens mij is dat ook niet (aan) te leren.

[Geplaatst door: Ruwina]

Het lijkt wel iets met kinderen te maken te hebben máár: ik heb alleen een hond en tóch herkennig! Rara? Misschien niet geleerd voor jezelf te mogen kiezen maar wél om je altijd op anderen te richten? Kan geen kind wat aan doen volgens mij. Alleen mama. Die kan het (ver)helpen...

[Geplaatst door: Jenni]

Kinderen laten huilen bij oprecht verdriet is natuurlijk geen optie. Dat druist rechtstreeks tegen je gevoel in. Daar wordt je niet makkelijker van, het geeft je alleen een zeer onbehaaglijk gevoel. Gemakkelijker in het huishouden is beter. (Dat is de tactiek die ik gebruik) maar als dat gewoon niet in je aard zit verander je daar ook weinig aan.

In dat geval zit er niets anders op dan te berusten in je lot, en het moment afwachten tot de kinderen groot genoeg is en je vanzelf meer tijd krijgt.

[Geplaatst door: Oh!]

Mooi citaat, maar ik ben het er niet helemaal mee eens. Altijd maar zeggen wat je vindt, wat jou plezier doet, zonder nuance, kan juist anderen vervreemden.

[Geplaatst door: Yukiko]

@Oh, ja, ik denk ook dat die nuance dus belangrijk is.

@ Jenni, zover was ik dus ook met mijn conclusies, en dat valt me zwaar eigenlijk. Maar soms denk ik bij mezelf, 'mens, niet zo zeuren' (want dan geniet ik weer heel intens van de kleine schattige dingen van de kinderen en zie ik ineens geen rondslingerende zooi meer en hoor ik geen eeuwig gezanik over het eten, bedtijd, bad, enz.) en dan gaat het weer een tijdje goed :)

@Ruwina, als ik één ding zou moeten zeggen wat ik zou veranderen als ik mijn opvoeding van vroeger kon beïnlvoeden, dan is dat het supernetjes zijn. Zou ik van huis uit makkelijk zijn opgevoed qua rommel en dergelijke, dan zou ik er wellicht nu zelf ook beter tegen kunnen. En dan is mijn huis nog niet de helft zo schoon en netjes als dat van mijn ouders, ik ben al zó veel makkelijker geworden voor mijzelf.

[Geplaatst door: Jenni]

Ik denk dat het een probleem is van alle ouders, en dan met name de ouder die het meest thuis is en dus de meeste tijd met de kinderen doorbrengt. Ik herken het ook, met name de ergernissen als het gaat om de kinderen. Maar ook het genieten van de kleine schattige dingen.. ondanks de ergernissen zou ik dit nooit willen missen. Een fulltime baan, hoe leuk werk het ook is, is voor mij nooit zo zaligmakend als het moederschap.

[Geplaatst door: roos]

Eigenlijk is de situatie nu gewoon maar zo. Ik herken het ook wel hoor. ik weet dat bij mij de enige oplossing is te maken van de jaren die komen en de tijden die voorbij zullen gaan. Dus nú de leuke dingen doen die je als moeder wílt doen met je kinderen. Zelf dan maar weer even kind worden. Wáár heb je zin in en hoe kun je je kinderen daarbij betrekken. Dus hup, maar weer op de knieen en torens bouwen, huppelen door de bossen en later komt de tijd nog genoeg voor jezelf, de enige tijd die je nu hebt voor jezelf zijn de dagen dat je oppas hebt of als ze slapen. Als je alleen maar aan je zelf zou denken zou je je ook niet prettig voelen. Ik wil nu ook zóveel en ben het soms zo zat dat ik nu niks kan (niet genoeg) maar ik weet ook dat als ik later op deze periode terugkijk ik wou dat ik meer met de kinderen had gedaan, dus dat is mijn doel eigenlijk op dit moment, leuke herinneringen maken met de kinderen. Ik kom nog wel en tussendoor kan ik best veel doen met mijzelf, maar het is nooit lang genoeg eigenlijk. Kinderen vragen nu eenmaal veel aandacht. Zelfs al hoef je soms uren niet naar ze te kijken (zoals bij mij).

[Geplaatst door: Esther]

De uitspraak van vader Claudel vind ik wel een hele mannelijke uitspraak, hoor. Mannen hebben over het algemeen veel minder last van opofferingsgezindheid dan vrouwen. Wordt er een kind geboren, dan automatisch ook meteen een zichzelf opofferende, wegcijferende moeder. De weg terug naar haarzelf kent voor een moeder veel meer bochten en obstakels dan voor een vader.

[Geplaatst door: Mm..]

Heeft het niet te maken met het opgeven van je dromen van vroeger? Moeder zijn, is prachtig (althans lijkt me dan... voor mij helaas niet weggelegd), maar kost je natuurlijk ook een hoop. Misschien heb je over een aantal jaren wanneer je meer tijd hebt voor jezelf, meer kans om te doen wat je nu graag zou willen. Lange termijnplanning.. dat wel natuurlijk.

[Geplaatst door: mack]

Het probleem zit er gewoon in dat vrouwen niks uit handen kunnen geven. Al neemt de man alles over, de vrouw zal er nooit meer tijd door krijgen omdat zij alles moet controleren.

[Geplaatst door: Esther]

@Mack: daar moet ik je helemaal gelijk in geven, helaas. Dat control-freakerige verbaast me weleens bij mezelf, maar ik krijg het er niet uitgeramd. Maar ik doe het ook altijd beter en schoner ;)

[Geplaatst door: mack]

@Esther: Da's al uniek hoor wat jij daar doet. Mij gelijk geven. Dat zou ook zo'n hoop tijd schelen als iedereen mij gelijk gaf!

[Geplaatst door: Yukiko]

@ Mack, ik geef je dus absoluut geen gelijk. Ik zou er veel voor over hebben als iemand mij wat werk uit handen zou nemen! Ik kan dat wel loslaten hoor, en ik spreek uit ervaring. ;)

@ Roos, dat doe ik ook hoor, genieten van die kinderen, zelf weer kind worden, daar ligt het ook niet aan, maar er is hier ook niets van een middenweg, ook niet af en toe. Dus bijtanken is niet of nauwelijks mogelijk.
(voorbeeld: afgelopen dagje Amsterdam levert mij uiteindelijk alleen maar een kater op omdat ik thuiskom in wanorde waarvan ik twee dagen nodig heb om dat weer bij te werken/ in te halen)

[Geplaatst door: roos]

ja heel herkenbaar hoor, die kater bij thuiskomst. Het kost eigenlijk uiteindelijk meer energie een dag weggaan of een middagje, dat heb ik heel vaak. Ga ik snel snel allemaal dingen doen die middag en moet daarbij dus ook constant op de tijd letten en dan snel snel weer naar huis waar ik meteen kan koken en de troep weer kan opruimen/inhalen van was enzo. Ik vind het wel fijn zo'n middag/dag weg maar uitgerust raak ik er niet van. Maar dat snapt mijn man bijvoorbeeld helemaaaaaaal niet. En dat is ook weer heel vermoeiend want dan moet ik mij nog verdedigen ook als ik zeg dat ik moe ben (zeg ik eigenlijk nooit, hij wel vaak..). Ik weet toch dat het geen zin heeft om er iets over te zeggen. Ik kan het ook eigenlijk niet goed uitleggen. Misschien deel ik die vrije dagen ook wel weer veel te druk in, of met onbelangrijke dingen, misschien moet ik dan juist een lange boswandeling maken ofzo...

[Geplaatst door: Mama]

Het is zo begrijpelijk wat je schrijft. Ik wil er wel eens over praten met je bij een kop chocola met veel slagroom en koekjes :?
Ik ken dat: "Is-dat-nou-alles-gevoel?" maar al te goed.

[Geplaatst door: Mevrouw Mikmak]

Heel erg herkenbaar, echter heb ik moeten leren om ook mijn opoffering te doseren, waar ik vroeger dacht te egocentrisch te zijn, bleek ik de laatste jaren juist doorgeschoten in het tegenovergestelde. Dat breekt je op en zolang je niets aan de situatie veranderd, en dat kun jij alleen maar zelf doen, zal er ook niets veranderen.
Patronen die er in gesleten zijn zijn niet makkelijk te verbuigen maar het kan wel!
Begin met iets kleins en eis dat voor jezelf op, je zult merken dat je er energie van krijgt.
Met kleine stapjes kom je er ook, maar vergeet niet in het nu te leven.
Het draait om de balans.

[Geplaatst door: Yukiko]

Dank jullie voor de reacties :) het beurt me in ieder geval weer een beetje op, al was het maar omdat ik mijn lot deel met vele anderen ;) ik ben dus duidelijk niet de enige.

Zullen we een klaaggroepje oprichten? ;)

[Geplaatst door: mack]

Is goed!

Oh, het was niet tegen mij?

[Geplaatst door: Mark]

Opoffering word soms verkeerd begrepen en veranderd te snel in misbruik. Je opofferen voor iemand is volgens mij het mooiste wat je kan doen. Maar je hebt zelf ook mensen nodig die er voor jou zijn. In de bijbel staat het mooi beschrven: 1 Johannes 3v16-17: Wat liefde is, hebben we geleerd van hem die zijn leven voor ons gegeven heeft. Daarom horen ook wij ons leven te geven voor onze broeders en zusters. 17 Hoe kan Gods liefde in iemand blijven die meer dan genoeg heeft om van te bestaan, maar zijn hart sluit voor een broeder of zuster die hij gebrek ziet lijden?

groeten